Kijken naar jezelf

In 2017 tijdens het samen schrijven van ons boek wat ik samen met mijn vrouw in een tijdsbestek van een week deed, ontstond in een vakantiehuis in een rustige, bosrijke omgeving in Nederland, het 'kijken naar jezelf'! We schreven van 's ochtends tot 's avonds. Dat was best wel vermoeiend! Tussen de bedrijven door, om me op te laden, ging ik alleen liggen op bed en keek ik enkel simpelweg naar mezelf. Rechtstreeks gewaarzijn. Misschien was ik daarbij spontaan eerst mijn tenen bewust, de prikkels daar... en vervolgens misschien daarna het gesjirp van een vogel. Ik bleef echt heel dichtbij mezelf, zodat mijn geest zich richtte naar het lichaam: in plaats van zijn eigen staart na te jagen!
Uiteindelijk begon ik ook lopend en zittend het kijken naar mezelf te ervaren, te doen! Ieder moment kan ons moment zijn!

Boek

Werken aan een boek over Kijken naar jezelf:


Kunst van Observatie
Het is de goddelijke vlam in ons leven, anders zijn we niet meer dan automaten of zombies. Observatie betekent verlossing van het bekende. Het bekende zijn al onze gedachten en gevoelens. Er wordt gezegd dat we circa 60 tot 70 duizend gedachten per dag hebben!…
Zijn we onze gedachten?
De geest rent zichzelf achterna, zijn eigen schepping(en).
Het beeld van onszelf regeert!
Wat is het zogenaamde naakte zelf?
Kun jij jezelf bewust zijn zonder bemiddeling van het denken? Rechtstreeks zonder beeldvorming.
Jiddu Krishnamurti wees zo’n 60 jaar erop: observeer jezelf. Maar aan het einde van zijn leven, scheen niemand hem begrepen te hebben, zei hij.
Wat ging er mis?
Daarom spreek ik over ‘de weg van observatie’. Niet dat er een weg perse nodig is, zoals Jiddu Krishnamurti al leerde: ‘De Waarheid is een land zonder paden.’ Maar… hoe zit het met goed of volledig onderricht?
Jiddu Krishnamurti voelde zich verbonden met Gautama de Boeddha. Hij zei dat zijn boodschap niet anders was maar de Boeddha leerde wel een weg, nietwaar? Namelijk het achtvoudige pad.
Ik ben namelijk geen boeddhist of aanhanger van Jiddu Krishnamurti. Mijn verbondenheid ligt bij Jezus van Nazareth. Een man die ook regelmatig de stilte opzocht, tijdens zijn leven. En vooral een fysieke instelling had! Hij was namelijk een timmerman geweest voordat hij een leraar werd van de verlichting!…
Maar als je luistert naar een Gerealiseerde/Ontwaakte dan ben je niet opeens van jezelf verlost als mens, naam en vorm.
Maar het is wel zo: je groeit met elkaar of uit elkaar!
Tijdens mijn wandel met mijn leraar begon ik voor mezelf spontaan inzicht te krijgen in het gewaarzijn. Een aantal jaren geleden, in 2017, besloten mijn vrouw en ik in 7 dagen tijd samen een boek te schrijven, in een huisje aan de rand van een bos. Het boek zou gaan over onze eigen unieke relatie met Jezus!… Iedere dag werd er geschreven van ’s ochtends vroeg tot in de avond. Als rustpunt, als punt van balans, zocht ik dan t.z.t. mijn bed op en ging er even op liggen, mezelf dan enkel observerende. Ik richtte me zonder enige volgorde op iedere zintuigelijke prikkel. Gewoon simpelweg gewaarzijn, zonder keuze, je laten leiden door dat wat je lichaam aan geeft (je zoekt of bewerkstelligt geen ervaring). Ook het gefluit van een vogel werd dan ervaren. Niet mijn beeld ervan was belangrijk maar de directe spontane ervaring. Dit bracht mijn geest tot rust en dat had ik echt nodig, tijdens die week! Op deze manier laadde ik me weer op en bleef ik fris.
Toen we op een dag aan tafel zaten met andere mensen te eten (elders, buiten ons houten huis) en ik een gesprek had met een dame, zag ik een licht verschijnen vlak bij ons en dacht toen spontaan aan het begrip ‘verlichting’. Was de vrouw verlicht, was het haar licht buiten ons? Of kwam het licht simpelweg van buiten ons?…
Toen we na onze schrijfperiode weer gewoon thuis waren in Bloemendaal. Verscheen opnieuw dat licht en toen heel dichtbij! Een licht dat volkomen in alle zuiverheid mij gewaar was, zonder enig oordeel, iedere cel, vezel, gedachte en gevoel direct zag! Ik kon niet anders dan God zelf in dat licht zien. Maar de zuiverheid van deze spontane verschijning, als een bol (licht), leerde mij door de ogen van God naar mezelf kijken!
Geheel onverwachts, spontaan, te zijner tijd, was die ervaring daar. Zoals vorig jaar op een terrasje in Griekenland, in Ithaki, waar de wereldbekende schrijver Homerus over schreef.  Voor mij was het het heilige dat dan nader kwam op die manier!
Ik zag toen ook een verband met dat stil liggen, ‘kijken naar jezelf’. En dat kon je trouwens overal doen, nietwaar? Voelen wat je voelt en dergelijke.
Ik ontdekte drie fases: a) je rottig voelen; b) kijken naar jezelf beoefenen; c) observatie.
Opeens voel je je rottig, shit! En wat ga je daar aan doen?
Je keert terug naar je lichaam, het hier en nu zijn.
Dan duikt het vrije zelf op: het keuzeloos gewaarzijn.
A is een signaal, dat je geestelijk aan het verdwalen bent in jezelf.
B brengt je weer met je beentjes op de steentjes!
C je voelt je innerlijk weer vrij (een vrijheid die ook rechtstreeks te realiseren valt!).
Jezelf observeren heeft niets met je hoofd, denken, te maken. Het is eerder de blokkades wegnemen.
Als wij het beeld van bijvoorbeeld een boom belangrijker vinden dan de boom zelf, ontstaat er een probleem. Onze geest is gek op woorden en begrippen. Ons beeld van onszelf is echt iets anders dan jezelf van moment tot moment gadeslaan. Zelfkennis berust immers niet op het verleden.
Bij mij gaat het enkel om observatie zelf. Ben je wel bewust aanwezig? Daarin ligt vrijheid, vrij zijn. 

Is het leven lijden?
Ik denk het wel.
Als je verstrooiing zoekt en vindt dan zal je dat niet gauw opmerken!
Lijden, als je ziek bent, als je iemand verliest, als er leugens over je worden verteld, als je bestolen wordt, als een geliefde niet langer met jou verder wilt, als je honger en dorst hebt, geen plek hebt om te slapen, het te heet of te koud is, een miskraam, als je je baan verliest, te weinig geld hebt, als alles saai lijkt, als niemand naar je luistert, en dergelijke!
Eigenlijk is je rottig voelen een bevestiging van dat het leven lijden is.
Misschien zeg je dan: je rottig voelen is een teken van zwakte! Maar in mijn ogen een teken dat je weer kwetsbaar bent, naar het leven zoals het echt is: lijden.
In je rottige gevoel blijven steken, is wel in mijn ogen een teken van zwakte.
‘Wees op je hoede,’ zegt het leven: met dat rottige gevoel.
Zoals je onbewust te dicht met je hand bij een vlam kan komen. Dat voelt rottig, pijnlijk, nietwaar? Vuur vertegenwoordigt lijden maar als je leert, accepteert, dan zal het licht en warmte vertegenwoordigen.
Als je zielig gaat doen, heb je helemaal niets geleerd. Als je je wonden blijft likken!
Trek het je rottig voelen niet persoonlijk aan. Het leven is nu eenmaal niet leuk maar kan wel leuk zijn of worden voor jou maar vergeet nimmer dat in werkelijkheid het leven pijnlijk is. Vuur verandert niet van zijn destructieve aard, alleen maar omdat je afstand weet te houden!
Het leven kan heel makkelijk weer een hel voor je worden. Vergeet dat nimmer.
Jij bent niet zwak als je je rottig voelt maar blijf er niet in steken, hangen. Wees geen zombie. Dat rottige gevoel hoort niet bij jou, trek het je dus nimmer persoonlijk aan, jij bent niet zwak. Het leven is shit en je wordt daar aan herinnerd. Zoals een brandwond bij het vuur hoort en niet bij jou in de zin van: ik ben zwak en daarom heb ik een brandwond.
Als de geest zichzelf najaagt, ga je je gegarandeerd rottig voelen. Als je niet langer hier en nu bent, verdwaal je innerlijk voor dat je het weet en loop je regelrecht het vuur in!
Voel wat je voelt, hoor wat je hoort, zie wat je ziet: wees geen zombie. Je hoeft namelijk niet je geest eerst te overwinnen voordat je hier en nu kunt, zult zijn. Het zit namelijk zo: geef je slechts geheel over aan het zien zelf, aan het proeven zelf, aan het ruiken zelf, aan het horen zelf, aan het voelen zelf: bijvoorbeeld het gekriebel van een mier over je hand.
Weet dat het woord boom nimmer belangrijker is dan de boom zelf, het directe ervaren! De waarnemer is het waargenomene.
Maar de geest lijkt meer ge├»nteresseerd te zijn in woorden en idee├źn, nietwaar?
We hebben ook een beeld van wat verlichting is. En zijn daarom niet wezenlijk gelukkig.
De geest jaagt zijn eigen staart na, als de geest zegt het te weten.
Ga voorbij het bekende, het denken. Simpelweg door je over te geven aan wat is.
Hoor die vogel. Voel je handen. …Niet via je hoofd, dat dan zegt: ik weet dat er een vogel zingt! Nee, direct, zonder enige bemiddeling of bemoeienis! Gewoon simpelweg!
Ja, je bent er al.

Observatie
De parel van kijken naar jezelf is observatie.
Bij kijken naar jezelf ben je actief bezig: voelen wat je voelt, horen wat je hoort, zien wat je ziet, proeven wat je proeft, ruiken wat je ruikt. Hier en nu vraagt zelfoverstijging, dat de geest terrein verliest. Dat het woord niet belangrijker is dan het moment zelf.
Zie je de boom nog wel rechtstreeks?
We hoeven de geest niet te bestrijden maar ons slechts over te geven aan het moment, hier en nu.
Wie hierover meer wil weten bezoek dan eens: de videos!
Als je verdwaald bent door innerlijke onrust en je overal bent behalve nu, dan zal ‘kijken naar jezelf helpen maar dat is niet het doel, de parel zelf.
Observatie vraagt echter niets. Het is Een stap!
Als je tot rust bent gekomen kun je dat observeren bewust worden in jezelf. Als de zon achter de dikke wolken!
Jezelf observeren is het moeilijkste wat er is. Omdat je namelijk een beeld van jezelf hebt! Rechtsreeks gewaarzijn. Is de schittering van bewustzijn zelf in je leven.
Vrijheid wordt daar ervaren waar bewustzijn is.

Krishnamurti achterhaald?
Je kunt radicaal veranderen anders behoor je een weg te volgen: https://kijkennaarjezelf.nl/
Zo’n 60 jaar bracht Jiddu Krishnamurti de boodschap van de Waarheid zonder wegen. Boeddha en Jezus daarentegen onderwezen wel degelijk een weg. Volgelingen van hen, noemden zichzelf dan ook: volgelingen van de Weg.Ik heb begrepen dat het onderwerp waar Jiddu Krishnamurti over sprak: observatie (de eerste stap is tevens de laatste stap), heel moeilijk is om echt volledig te verwerkelijken! Hij zei dan ook niet voor niets, bij het einde van zijn leven: niemand heeft mij begrepen.
Ja, je hoeft geen weg nu te gaan. Kun jij jezelf in alle vrijheid observeren? Niet denken over wie je bent. Nee, simpelweg keuzeloos gewaarzijn.
Goed, voor iedereen die daar toch moeite mee heeft, leg ik in korte filmpjes uit, hoe steeds meer gevoelig te worden voor dat wat observatie is! Je hoeft me niet te geloven, het zijn praktische filmpjes waarbij geloof of niet-geloven geen rol spelen!

De eerste stap is tevens de laatste stap…
…Kan dat?
Het woord is niet het ding waarnaar het verwijst. Het beeld van onszelf is niet onszelf.
Rechtsreeks gewaarzijn is niet zoiets als denken over jezelf.
Begin met het observeren van jezelf – Einde.
Observatie is licht brengen in de zaak, dat ‘leven’ heet of ‘onszelf’.
Kun je in alle vrijheid naar jezelf kijken?
Niet onze geest, denken, bepaalt wie we zijn maar dat pure gewaarzijn.
Maar het kan zijn dat je dat observeren moeilijk vindt.
Weet dat je verder innerlijk niets hoeft te doen: je observeert of niet. Je bent een zombie of niet. Je kijkt naar jezelf of niet, hier en nu!


Het ABC van Observatie
A) Voel jij je wel eens rottig?
B) Ga dan naar je zintuigen. Investeer niet langer in je geest. Voel wat je voelt. Zie wat je ziet. Hoor wat je hoort. Proef wat je proeft. Ruik wat je ruikt.
Zoek daarbij niet de ervaring maar onderken de ervaring die het eerst spontaan tot je bewustzijn doordringt. Misschien het gekriebel in je neus. Of het geluid van een auto. ‘Je springt’ van de ene gewaarwording naar de andere. Gewoon doen en niet proberen te beheersen door middel van het denken. De waarnemer is het waargenomene.
Is het beeld belangrijker dan de directe ervaring van jezelf?
De geest jaagt enkel zijn eigen staart na.
C) Observatie, keuzeloos gewaarzijn, kan dan gaan opduiken in je leven. Maar… je kunt A en B ook overslaan: dat heet realisatie van observatie, gewaarzijn! De eerste stap is dan tevens de laatste stap.

Het vlot van verlichting
Als je je nimmer rottig voelt, heb je dit vlot niet nodig!
En als je je rottig voelt: is het je geest die zijn eigen staart najaagt. Deze geest bedwing je op een eenvoudige manier: niet door er tegen te gaan strijden maar je simpelweg direct over te geven aan wat je ervaart: horen wat je hoort, zien wat je ziet, ruiken wat je ruikt, proeven wat je proeft en voelen wat je voelt (zoals het gekriebel in je neus). Dan is de waarnemer het waargenomene en is de geest niet in staat zijn eigen beelden nog langer na te jagen. Zich bezig te houden met wat het niet heeft en wil hebben of wat het heeft en niet wil hebben.
Hier en nu zijn betekent vrij zijn, van het bekende, het denken.
Kijken naar jezelf doet gewaarzijn geboren worden.
Het gewaarzijn dat ook direct gerealiseerd, beseft, kan worden.
Observatie is in zichzelf vrij en nergens aan onderworpen. Je innerlijk vrij voelen, ervaren, heeft daar alles mee te maken.
Maar het kan zijn dat je nog maar net komt kijken wat dat gewaarzijn betreft. Dan is het belangrijk, wanneer je je rottig voelt direct terug te keren naar het hier en nu in de vorm van: zien wat je ziet, horen wat je hoort en voelen wat je voelt!


Geen opmerkingen:

Een reactie posten